Düşünmesi bile kötü

Türk Edebiyatı - Düşünmesi bile kötü ...

Cevapla
Düşünmesi bile kötü
filizdmr isimli Üye şimdilik offline konumundadır

filizdmr

Ressam / Kocaeli

Düşünmesi bile kötü

Alt 16-10-2008 #1
Sponsorlu Bağlantılar

(netten alıntı) Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölüm vardı...
Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak için tavsiye edilen bir metod vardı içinde..Deniyordu ki;"arada bir,çok bunaldığınızda,
hayatın sizin için çekilmez hale geldiğini düşündüğünüzde kendinize 10 dakika ayırın ve kendi cenaze töreninizi düşünün"...
Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım...Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiye bekliyordum...Ama "kendi ölümümüzü ve cenazemizi"düşünmemiz tavsiye ediliyordu...

Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığını düşündüm o an...
Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim...

Diyordu ki; "bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi,dünyayı
terkettiğinizde oluşacak boşluğu,sevdikleriniz ve sizi sevenler için
öneminizi anlayacaksınız...özellikle insanların sizin için neler
söyleyeceklerini,onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın...
O andan geriye dönme şansınız olmadığını,hayat denen kredinizin bittiğini ve onlara yanıt verme şansınız olmadığını düşünün...

Tekrar sarılma,bir kez daha öpme ihtimalinizin bittiğini hissedin...
Dünyadaki küslüklerin,ayrılıkların,kavgaların yanında bu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın...

Bırakın canınız yansın,bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz.. Orada,o musalla taşında düşünün kendinizi...Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini...Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin...Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım...

Eşimi,oğlumu,annemi,babamı,kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdeki yerlerine...birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini...hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı...görüyordum işte "babaaaa..." diye ağlayan biricik oğlumu...
Eşim kucağında "ağlayan emanetimle" ayakta durmaya çalışıyordu
perperişan...Koca çınar babacığım,belli belirsiz dualar okuyordu,o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla...Annem,ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını...
Kardeşlerim,akrabalarım"çok erken gitti,doyamadı oğluna.."diyordu
acıyan ses tonlarıyla...Ve dostlarım...Onlar da şaşkındı.Bazısı"daha dün birlikteydik,nasıl olur.."diyordu...Bunları seyredip onlara "hayır ölmedim,burdayım.." demek istedim hayal olduğunu unutup...Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın...

Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide...Belki de hiç aklımıza
gelmeyen ve gelmeyecek bir farkındalığı göstermek istemişti yazar...
Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı,ne de isteğim...Almam gereken dersi ve mesajı almıştım...Şimdi ne kitabın adını ne de yazarı hatırlamıyorum...
Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum...Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik...Biraz kendime geldikten sonra devam
ettim hayatımın en zor hayaline...Sırada çevremdekilerin ölümümün akabinde neler söyleyecekleri vardı...Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında...Onlarda bıraktığım izleri,yaşananları ve
yaşanamayanları elden geçirerek ben konuşturacaktım hayalimde...
İçlerini okuyacaktım,senaryo bana ait olarak...Yaşarken neler yazmıştım,ölümümle neler okuyacaktım...

Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım,ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi,deşifre etmem gereken metin...
Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu...Özleyecekti,yokluğumu
hissedecekti..ağlayacaktı aklına geldikçe...Belki ölümün ne anlama
geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları...
Ama hayal bu ya,18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu..."hayal - meyal hatırlıyorum be baba seni...Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğe sohbet etseydik seninle...Bak mezuniyet törenimde
de babasızdım...Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine..."
diyecek canı yanarak bir köşede...
Sevgili eşim...Benim muhteşem hatunum...Nasıl dayanır bensizliğe ?...
O ki,benim için herşeyini feda edip koşmuştu bana...Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı...Bir daha " Seni seviyorum "
diyemeyecekti...Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı...Ve her
gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne...Her sabah da bensiz
başlayacaktı koca gün...Tek cümlesi takıldı o an içime; "Oyunbozanlık
yaptın be böceğim,hani beraber ölecektik ?..."
Babam-annem,o bugüne kadar evlat olarak mutlu edecek hiçbir şey
yapamamanın acısıyla kahrolduğum güzel insanlar...Helaldi şüphesiz
hakları...Bilerek hiç kırmamıştım onları...Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştü işte önlerinde ve dualarına muhtaçtım....Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı ki evladının cenazesinde bulunmak...Herhalde insanın uzun yaşadığına üzüldüğü nadir anlardan olsa gerek...

Diğerlerine geçmiyorum...Bu yazıyı şu an yazıyı sizlerle paylaştığıma göre"diğerlerine" artık sizler de dahilsiniz...Düşünün,birgün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza"ölmüş" diye...Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız...Eşim şu an yanımda ağlıyor,sanki gerçekmiş gibi...Oysa ki yazarın amacı "Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın
kıymetini "göstermekti...Benim de öyle...Lafı çok uzattım farkındayım...
Ama hayat dediğimiz çözümü zor süreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar
girintili çıkıntılı...Ben o gün kurduğum o hayalle,canımın tüm yanmasına rağmen YENİDEN DOĞDUM...Bilgisayar diliyle "format attım hayatıma"...Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefes alıyor olduğum için şükrettim...

Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş,oyun perde demişti..
Peki ya hayal değil de,gerçek olsaydı ve perde bir daha açılmamak
üzere kapansaydı...İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmiş olmalı...Belki gerildiniz,kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence...Ben bu akşam melankoliğim ve biraz abartmış olabilirim...Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki...
Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın...

LÜTFEN ARADA BİR,BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN,DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI
GÖZDEN GEÇİRİN...

Ölümün kime ve ne zaman geleceğini Yüce Allah'tan başka bilen yok... İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken
yapabileceklerinizi yapın,ertelemeyin...

Sizi sevenlere ve sevdiklerinize daha fazla zaman ayırın...
Bu mesajdan alıntı yap
Sponsor Links

Grafikerler.net Reklamları

korhanya isimli Üye şimdilik offline konumundadır

korhanya

Forumdan Uzaklaştırıldı

Standart
Alt 16-10-2008 #2
                             Sponsorlu Bağlantılar
evet,
keşke dememek için...
Bu mesajdan alıntı yap
özzlemm isimli Üye şimdilik offline konumundadır

özzlemm

Grafiker / Ankara

Standart
Alt 16-10-2008 #3
bunu ilk okuduğumda gözlerim dolmuştu şu an da öyle oldum. keşkelerin hayatımıza katacağı hiçbirşey yoktur keşke dememek için bugünden önlem almamız gerek sevdiklerini kaybettikten sonra hiçbir değeri yok hayatın..
paylaşımın için teşekkürler
Bu mesajdan alıntı yap
mavi gül isimli Üye şimdilik offline konumundadır

mavi gül(39)

Grafiker / Hatay

Standart
Alt 16-10-2008 #4
teşekkürler paylaşımın için filizcim o kadar güzel yazmışsınız ki gerçekten gözyaşlarım aktı. Ben bir anneyim ve hergün oğluma birşey olacak diye bir korkuyla uyanıp bir korkuyla yatıyorum. Malesef psikolojim dağılmış durumda bu konu yüzünden ölüm her an başımıza gelecekmiş gibi sevdiklerimize daha çok sığınmamız gerekiyor doğru, hiç pişman olmamak için elimizden geldiğince yanlışlar yapmamalı sevdiklerimizle tartışmak yerine uzlaşmalıyız..Ben bu konuda çok duygasılım malesef ve korkularım var oğluma birşey olacak korkusu gözlerimin önünden, kalbimden, beynimden gitmiyor, bunu yok etmek te mümkün deyil gibi geliyor. O yüzden elimden geldiğince oğlumu mutlu etmek için elimden gelen herşeyi yapıyorum. sadece onun için deyil etrarfımda sevdiğim o kadar insan varki beni kırdıkları zaman sırf tartışma olmasın diye alttan alıp sineye çektiğim çok zamanlar olmuştur. Dediğiniz gibi ölüm ne zaman kapımızı çalacak bilemiyoruz. Tekrar teşekkür ederim...
Bu mesajdan alıntı yap
özzlemm isimli Üye şimdilik offline konumundadır

özzlemm

Grafiker / Ankara

Standart
Alt 16-10-2008 #5
teşekkürler paylaşımın için filizcim o kadar güzel yazmışsınız ki gerçekten gözyaşlarım aktı. Ben bir anneyim ve hergün oğluma birşey olacak diye bir korkuyla uyanıp bir korkuyla yatıyorum. Malesef psikolojim dağılmış durumda bu konu yüzünden ölüm her an başımıza gelecekmiş gibi sevdiklerimize daha çok sığınmamız gerekiyor doğru, hiç pişman olmamak için elimizden geldiğince yanlışlar yapmamalı sevdiklerimizle tartışmak yerine uzlaşmalıyız..Ben bu konuda çok duygasılım malesef ve korkularım var oğluma birşey olacak korkusu gözlerimin önünden, kalbimden, beynimden gitmiyor, bunu yok etmek te mümkün deyil gibi geliyor. O yüzden elimden geldiğince oğlumu mutlu etmek için elimden gelen herşeyi yapıyorum. sadece onun için deyil etrarfımda sevdiğim o kadar insan varki beni kırdıkları zaman sırf tartışma olmasın diye alttan alıp sineye çektiğim çok zamanlar olmuştur. Dediğiniz gibi ölüm ne zaman kapımızı çalacak bilemiyoruz. Tekrar teşekkür ederim...
allahım oğlunuzu size bağışlasın..
Bu mesajdan alıntı yap
filizdmr isimli Üye şimdilik offline konumundadır

filizdmr

Ressam / Kocaeli

Standart
Alt 16-10-2008 #6
bunu ilk okuduğumda gözlerim dolmuştu şu an da öyle oldum. keşkelerin hayatımıza katacağı hiçbirşey yoktur keşke dememek için bugünden önlem almamız gerek sevdiklerini kaybettikten sonra hiçbir değeri yok hayatın..
paylaşımın için teşekkürler

Benimde gözlerim dolmuştu okurken , kendini o senaryo içinde görmek çok tuhaf ürpertici,ama sevdiklerini o üzüntü içinde görmek onlara sergilediğin davranışlarınla,yapmak istediğin davranışların yarım kalması çok daha üzücü belkide en üzücü olan sevdiklerinle yaşayamadıkların... ama biz hala burdayız arkadaşlar Düşünmesi bile kötü hayat güzel sevdikleriniz yanınızda değerini bilelim:angel:
Bu mesajdan alıntı yap
filizdmr isimli Üye şimdilik offline konumundadır

filizdmr

Ressam / Kocaeli

Standart
Alt 16-10-2008 #7
teşekkürler paylaşımın için filizcim o kadar güzel yazmışsınız ki gerçekten gözyaşlarım aktı. Ben bir anneyim ve hergün oğluma birşey olacak diye bir korkuyla uyanıp bir korkuyla yatıyorum. Malesef psikolojim dağılmış durumda bu konu yüzünden ölüm her an başımıza gelecekmiş gibi sevdiklerimize daha çok sığınmamız gerekiyor doğru, hiç pişman olmamak için elimizden geldiğince yanlışlar yapmamalı sevdiklerimizle tartışmak yerine uzlaşmalıyız..Ben bu konuda çok duygasılım malesef ve korkularım var oğluma birşey olacak korkusu gözlerimin önünden, kalbimden, beynimden gitmiyor, bunu yok etmek te mümkün deyil gibi geliyor. O yüzden elimden geldiğince oğlumu mutlu etmek için elimden gelen herşeyi yapıyorum. sadece onun için deyil etrarfımda sevdiğim o kadar insan varki beni kırdıkları zaman sırf tartışma olmasın diye alttan alıp sineye çektiğim çok zamanlar olmuştur. Dediğiniz gibi ölüm ne zaman kapımızı çalacak bilemiyoruz. Tekrar teşekkür ederim...
teşekkürler mavi gül ama ben yazmadım netten alıntı beni çok etkiledi sizlerle paylaşmak istedim.Evet söylediklerin benim içinde geçerli hayatınızda değer verdiğiniz biri varsa hayatınızın bitmesi,herşeyin son bulmasından çok ben olmazsam,yanında olamazsam o ne yapar,kol kanat gerememekten hep onun arkasında olamamaktan korkuyor insan,işte buda hayattaki en güçlü duygu kendinden çok birini düşünebiliyorsanız,onun için endişelenebiliyorsanız en güçlü bağlılık allah kimseyi sevdiğinin acısını göstermesin.Ama korkma bence çünkü yanında yanıbaşında şimdi ve ben şunu diyorum eğerki bir evladınız varsa onu öyle yetiştirinki her zaman ayakları yere sağlam bassın,kimse yıkamasın, güçlü olsun dimdik olsun,değer yargıları sağlam olsun olsunki hayatın akışında sürüklenerek değil de kendine bir yol çizsin ve o yolda yürüsün, o zaman zannetmiyorum bu gibi korkular olmaz,korkmaktan çok, yanındayken onu hayata hazırlamak... yine söylüyorum şuan sevdiklerimiz yanımızda hiçbişeye geç kalmadık :angel:
Bu mesajdan alıntı yap
mavi gül isimli Üye şimdilik offline konumundadır

mavi gül(39)

Grafiker / Hatay

Standart
Alt 16-10-2008 #8
allahım oğlunuzu size bağışlasın..
teşekkür ederim özlemcim..
Bu mesajdan alıntı yap
mavi gül isimli Üye şimdilik offline konumundadır

mavi gül(39)

Grafiker / Hatay

Standart
Alt 16-10-2008 #9
teşekkürler mavi gül ama ben yazmadım netten alıntı beni çok etkiledi sizlerle paylaşmak istedim.Evet söylediklerin benim içinde geçerli hayatınızda değer verdiğiniz biri varsa hayatınızın bitmesi,herşeyin son bulmasından çok ben olmazsam,yanında olamazsam o ne yapar,kol kanat gerememekten hep onun arkasında olamamaktan korkuyor insan,işte buda hayattaki en güçlü duygu kendinden çok birini düşünebiliyorsanız,onun için endişelenebiliyorsanız en güçlü bağlılık allah kimseyi sevdiğinin acısını göstermesin.Ama korkma bence çünkü yanında yanıbaşında şimdi ve ben şunu diyorum eğerki bir evladınız varsa onu öyle yetiştirinki her zaman ayakları yere sağlam bassın,kimse yıkamasın, güçlü olsun dimdik olsun,değer yargıları sağlam olsun olsunki hayatın akışında sürüklenerek değil de kendine bir yol çizsin ve o yolda yürüsün, o zaman zannetmiyorum bu gibi korkular olmaz,korkmaktan çok, yanındayken onu hayata hazırlamak... yine söylüyorum şuan sevdiklerimiz yanımızda hiçbişeye geç kalmadık :angel:

evet haklısınız hiçbirşey için geç kalmadık. dediğiniz gibi her ne kadar hergün bu kötü duyguyla yatıp kalksamda oğlum kendi ayaklarının üstünde durması için çok uğraşıyorum. O hep güçlü olsun diye uğraşıyorum. Ama zaman kötü ister istemez çocuğunuz için korkuyorsunuz.
Bu mesajdan alıntı yap
dorad isimli Üye şimdilik offline konumundadır

dorad

Grafiker / İstanbul

Standart
Alt 16-10-2008 #10
Can Dündar arkadaşlar, fazla söze gerek yok Düşünmesi bile kötü
Bu mesajdan alıntı yap
Sponsor Links

Grafikerler.net Reklamları

Cevapla

Tags
bile, düşünmesi, kötü

Benzer Konular
Konu Konu Bilgileri Forum Cevaplar Son Mesaj
Dünya Grafikerlerinden Kötü(!) Kartvizitler muratz Logo Tasarımları 22 08-09-2008 15:59:50
kötü bot engelleme C3ng0 Php, Asp, Perl, Html 1 22-04-2008 01:26:37
Bazı şeylere photoshop'un bile gücü yetmiyor ! ventusreal Graficafe 6 18-12-2007 16:59:33

Kapat
Şifremi Unuttum?